Heerlijk trouwens dat de Premium meer de diepte in gaat dan de standaard games bespreken. Zo leert men nog eens wat.

A. Het programmeren from scratch van een A.I. kost teveel tijd en die krijgen de ontwikkelaars niet i.v.m. dat de game snel af moet.

B. De A.I. al erg vroeg je zwakke plekken gaat vinden. Dit is nu al een probleem in beperkte mate met scripting voor de developer. Zet een willekeurige game maar eens op hard bijv, dan wordt je ook om de oren geslagen.

Om te beginnen met Kasparov en schaken in het algemeen. Kasparov is alles volgens mij alles behalve klaar met schaken. Hij geeft nog steeds lessen, hij komt zo nu en dan nog out of retirement voor een toernooitje of doet een simultaan ofzo. En ja dat zal deels zijn omdat hij er zijn geld mee verdient, maar hij houdt denk ik ook gewoon echt nog steeds van het spel. Ik denk dat de klap destijds groot was omdat mensen het idee hadden dat de computer hen nooit zou verslaan; maar ik denk dat dat nu gewoon zo’n algemeen geaccepteerd idee is dat men zich er ook bij neer heeft gelegd. Iedereen die een beetje van schaken houdt maar voor wie het ook geen carriere of meest favoriete hobby is weet wie Magnus Carlsen of Nakamura of Anand is; maar ikzelf weet echt niet hoe de huidige top van schaakbots heet, en de meeste mensen met wie ik vaak een amateuristisch kroegenpotje speel weten dat ook niet uit hun hoofd. Meer algemene informatie dat de top 5 of 10 ieder een paar 100 punten boven Carlsen in ranking staan. Ik denk dat we ons niet meer proberen te meten aan AI, en dat het nog steeds even cool is om de beste mens in schaken te zijn. Of uberhaupt aan een kampioenschap mee te mogen doen, of om Grandmaster te zijn of zelfs International Master. Of domweg om dat ene potje te winnen.

Wat ik zelf heel interessant vond was vorig jaar toen die Google AI Go had gewonnen van Lee Sedol (moest ik ook opzoeken). Ik had daar destijds een artikel over gelezen dat heel interessant was. Het was een best of 5 en de Google AI had al 3 potjes en dus eigenlijk al gewonnen. Toch won Lee Sedol wel het 4e potje. Het blijkt het geval te zijn bij Go dat je verschillende speelstijlen kan toepassen. En eigenlijk spelen alle Go grootmeester/kampioenen/whatever altijd dezelfde speelstijl. Het is een heel berekende speelstijl waarbij dat je heel economisch naar het bord kijkt en overwegend zonder onnodige aggressie keuzes maakt. Dus je gunt de ander wat als je er maar genoeg voor terugkrijgt. Ik heb geen idee hoe ze dat berekenen want dat legde het artikel niet uit (en ik hoop dat ik het goed uitleg want speels zelf geen Go).

Na dat derde potje was Lee op zijn hotelkamer met zijn Go-champion matties zoals na elke wedstrijd gaan analyseren en zijn eruit gekomen met het idee: “whatever, we hebben de match al verloren; forget it, we gaan niet de AI proberen te verslaan op een terrein waar die toch veel beter in is”. Namelijk gedegen afwegen maken met het oog op de toekomst. In plaats daarvan is Lee in potje 4 een hyperaggressieve speelstijl gaan spelen waarbij je echt pound for pound vecht om elk stukje terrein en heel veel chaos op het bord creeert. De reden waarom grootmeesters deze speelstijl normaliter niet toe passen is omdat je daar grosso modo meer potjes mee verliest dan wint dan tegen een Go-speler van gelijk niveau die die berekenende speelstsijl gebruikt. Maar soms verstoor je dermate daarmee de structuur van de tegenstander dat je op een oppertnistisch moment enorme klappen uit kan delen. En dat gebeurde ook in potje 4. Lee pakte met een of andere combo op een bepaald moment zoveel terein in een keer van de AI af dat ie de rest van de rit uit kon zitten door vanaf dat moment terug te vallen op de berekenende speelstijl en de pot won. In potje 5 verloor die echter met die taktiek. Er deed zich geen onverwachte gelegenheid voor.

Inmiddels heeft Google een AI gebouwd die de vorige alweer getrashed heeft dus hoelang het nog mogelijk blijft voor mensen om dat kunstje te flikken tegen de AI is ook maar weer de vraag. Wat dat betreft is het ook weer grappig om te kijken naar schaken. Als je tegen low level Android of Apple store bots speelt merk je het meteen. Die spelen altijd super behouden en de manier om ze te pakken is juist vaak met creatief positiespel en materiaaloffers. Als je zelf behouden speelt eindigt het vaak in een draw of verlies je omdat ie zijn pion net een zet promoveert voor de jouwe in een eindspel. Je merkt ook echt het verschil tussen tegen je vrienden spelen of een bot. Die bots maken geen ‘fouten’, tenminste niet op een manier van wat wij vaak bedoelen met fouten (technisch gezien is een keuze die tot verlies leidt natuurlijk altijd een fout maar soit, you get my point) en je moet ze er echt creatief uitspelen. Je vrienden en jijzelf maken wel vaak een fout en je kan vaak een aanval opzetten in de hoop dat die net dat ene ding dat je van plan bent gemist heeft (en andersom). Vooral als je beiden wat gedronken hebt (vaak de leukste potjes). Maar als je naar wedstrijden gaat kijken tussen van die uberbots, die zijn vaak juist aggressief as fuck, maken offers waarvan je denkt wtf; en winnen echt met weirde combos waarvan zo’n onbegrijpbaar offer vaak een setup is die al 10 zetten voor de beslissende zet ingezet is, met als je er achteraf op terugkijkt zo van “wat had die andere bot dan moeten doen” je pas doorhebt hoeveel mogelijkheden de winnaar voor zichzelf gecreerd had juist met dat offer (achteraf he). Die potjes kunnen soms echt een en al fireworks zijn, en wijken soms enorm af van bestaande theorie. Heel cool om te zien.

Dan nog even over Star Trek en AI. Ik vond het ook wel altijd mooi dat Data zijn doel juist was om meer menselijk te zijn. Ik vond dat altijd een interessante gedachte om van uit te gaan. Dat er iets speciaal is aan de menselijke ervaring; iets dat meer is dan alleen biochemische processen die je kan simuleren met wiskundige algoritmes. Ik vind aan psychologie als veld (met wat ik er als leek van de buitenkant in zie gebeuren) heel intersssant dat we de afgelopen, wat zal het zijn, 15, 20 jaar ofzo, heel erg een ruk gemaakt hebben naar een empirische benadering door te kijken naar neurologische processen en biologie. En ik denk dat dat evident een goed ding is geweest. Daar in de wereld waar men het zich kan veroorloven is psychotherapie effectiever dan ooit volgens mij. We misten daar kennis; klaar. Maar vanuit een soort epistimologisch perspectief vraag ik me wel eens af of we daarin niet de menselijke beleving uit het oog aan het verliezen zijn (ik vraag het me echt af; ik weet niet of het zo is of dat mijn beeld van het veld helemaal klopt). Ik snap dat ik me kut kan voelen door lage dopamine niveau’s maar fuck it, ik heb voor m’n gevoel geen last van dopamineniveau’s , maar ik heb een depressie, of liefdesverdriet ofzo (ik heb alledrie niet maar als voorbeeld). Die menselijk beleving is heel erg cultuur bepaald. Ik heb uiteindelijk toch een andere beleving van als een goeie vriend sterft, of dat ik mn baan kwijt ben; ook al zijn allebei prima aanleidingen om je kut te voelen en waaraan wellicht soortgelijke biochemische processen aan dat gevoel vooraf gaan. Ik heb het idee dat die processen toch altijd gecontextualiseerd worden in een culturele beleving van de mens waarvan ik me afraag in hoeverre je die beleving moet reduceren tot de onderliggende biochemische mechaniek. Voor Data, die alles kon simuleren wat mensen konden op een functioneel niveau (wat echt heel pijnlijk duidelijk werd gemaakt in deze cringeworthy scene https://www.youtube.com/watch?v=9ev1ec0Z0GI ) , was het toch altijd juist die zoektocht naar betekenis en beleving die zijn algoritmes niet kondern simuleren. Zoals meerdere keren, vaak door Picard, werd opgemerkt was de ironie dat juist die drang naar het zoeken naar de menselijke beleving juist de mate van zijn menselijheid definieerde. Want is die doomed to fail zoektocht naar de kern van betekenis niet juist uiteindelijk datgene waar we allemaal naar streven?

“your shadow AI is capable of replicating a portion of your behaviour … your shadow can be sent off to fight your friends or other players on Xbox Live”

https://www.gamasutra.com/blogs/TommyThompson/20171013/307481/The_Killer_Groove_The_Shadow_AI_of_Killer_Instinct.php

haha nice ik wilde m niet nog een keer maken XD

Los daarvan begrijpen wij als mens onszelf nog niet eens volledig, laat staan dat wij een AI zouden kunnen creëren die ons volledig zou kunnen imiteren of verbeteren (al is dat laatste meer een normatieve/ethische discussie). Op de vraag: ”Wanneer zou een AI ons evolutionair voorbijstreven?” kan alleen antwoord worden gegeven door een kader vast te stellen waarin ”voorbijstreven” wordt gedefinieerd (wederom subjectief). Maar goed, al deze filosofie valt uiteindelijk te herleiden naar één van de en misschien wel de hoofdvraag binnen de filosofie: (wie) zijn wij? en zijn wij überhaupt in staat dat ontdekken?

^

Inderdaad !