Het een hoeft het ander ook niet per defenitie uit te sluiten. Dus tuurlijk haal je troost uit de herinnering aan degene die overleden is, daar ben ik het zeker mee eens.

Zodra je gelooft in leven na de dood betekend dit ook dat je elkaar in een volgend (eeuwig) leven weer terug ziet. Dat is ook gedeeltelijk wat ik bedoelde met de hoop/troost.

En idd, het empatisch vermogen van een persoon is ook een factor in rouwverwerking.

Ik kan niet generaliseren voor een gehele groep, maar persoonlijk heb ik geen behoefte aan een boodschap van hoop; de troost haal ik uit de herinneringen, wat de overledene heeft nagelaten (ter verduidelijking: daarmee bedoel ik niet de erfenis) en wat hij/zij voor mij betekend heeft.

Of je nou gelooft of er een leven na de dood is of niet heeft volgens mij niet zoveel te maken met hoe je reageert op een verlies, want diegene komt niet meer terug en het verwerken van het verlies zal ergens in het restant van je leven moeten plaatsvinden (als je nog enigszins wilt functioneren).

Mijns inziens komt het eerder aan op empathisch vermogen; een psychopaat of een ernstig autistisch persoon zal anders een verlies verwerken (als dat überhaupt al gebeurt) dan een ‘doorsnee’ iemand.

Hoe een begrafenis wordt gehouden is wel cultuur en religie gebonden, maar het verwerken van een verlies is volgens mij bij iedereen met hetzelfde empathisch vermogen een redelijk vergelijkbaar proces.

Jep, duidelijk.

Inlevingsvermogen is het magische woord. Verder leer je het personage juist wèl kennen.

Verder is het natuurlijk een karakter dat opgebouwd wordt. Normaal gesproken ga je een verhaal door en krijg je een persoon die door een gebeurtenis heen gaat of verschillende gebeurtenissen, en zo langzamerhand leer je hem of haar kennen. Of tenminste, je verbindt er iets aan. In de meeste games ontwikkelt een character zich immers niet. En als dit wel gebeurt, dan zijn de handvatten die gebeurtenissen.

Nu gaan ze in deze game juist de andere kant op, waar je dus een persoon krijgt, die uitgelegd wordt aan de hand van de gebeurtenissen. M.i. is dit wel een interessant concept. Juist op deze manier, met deze richting staat de persoon en de vorming echt centraal. En niet de ervaring van de gebeurtenissen zoals het normaal gesproken is.

Dit + wat ik al eerder bij That Dragon Cancer noemde, het is een blik op hoe men dit soort situaties verwerkt. Iets wat juist geruststellend of leerzaam kan zijn.

Maar je leert hem als ik het goed begrijp juist wel goed kennen aan de hand van de verhalen van anderen. Je vormt je band met hem door anderen te leren kennen.
Je beweegt je in een besloten kring mensen/personages wat het dus persoonlijk maakt.

Bij That Dragon Cancer kan ik het nog wel begrijpen. Het is een gevoelig onderwerp wat voor veel mensen persoonlijk zal zijn, maar bij deze game zie ik totaal niet wat ik er uit zou moeten krijgen.

Het is cool als het andere mensen wel iets doet, maar het is niet mijn ding.

Emiel vraagt zich af of de reactie op een overlijden cultuur afhankelijk is. Ik denk dat dit meer religie afhankelijk is. (Zoals als ik hier boven al zei is er natuurlijk wel een raakvlak tussen cultuur en religie.)

De meeste religies verkondigen een boodschap van dood. (Leven na de dood etc) Dit zorgt er voor de meeste religieuze mensen toch voor dat ze troost vinden in dat gegeven. (Het kan zijn dat ik het nu allemaal te veel toespits op het christendom…)

Mensen die niet/minder religieus zijn hebben geen boodschap van hoop en zullen (denk ik) dus minder troost vinden en dus een andere reactie geven op het overlijden van iemand.

Naast dit alles betekend het natuurlijk niet dat een religieus iemand geen emoties heeft als er een geliefde overlijd.

Snap je een beetje wat ik probeer te zeggen?

Je hebt het over cultuur en religie in relatie tot games, dus mijn interesse wek je; maar wat wil je precies zeggen?

Media kan van alles zijn natuurlijk. Laten we films als voorbeeld nemen; soms kijk je horror, een andere keer een waargebeurd drama, en weer een andere keer een komedie. Verhalen hoeven niet perse mooi te zijn; ze moeten goed zijn en daarmee kan je het nog steeds waarderen. Verder zou je ook kunnen stellen negatieve emoties in zijn algemeenheid er ook voor zorgen dat je de goede dingen van het leven beter waardeert.

Bij games is het niet veel anders. Een game als deze is niet voor iedereen, maar ik denk dat er best wel ruimte is voor dit soort ervaringen. Sterker nog, ik denk dat dit soort games de industrie juist breder maakt en aansprekend maakt voor een veel bredere doelgroep.

precies dit. Ik zie de kwaliteit wel van dit spel, maar wie wil er nou nog naast het normale leven nog meer depri shit beleven.