Is er misschien ook niet een verandering gaande qua beleving van games aan de kant van de consument. Zie bijvoorbeeld het grote success van LoL, Dota 2, Hearthstone, CS:GO en Star Craft en alles wat daar omheen gebeurt. Is het niet dat een hele grootte groep mensen eerder meer tijd in één specifieke game (en de bijkomende cultuur) willen steken dan hun aandacht aan verschillende. Deels werkt de hele cultuur die rond om zo’n game ontstaat daar ook aan mee. Kijk bijvoorbeeld naar de competities, het twitch streamen, de opkomende persoonlijkheden, het drama wat er gebeurt en de productiewaarden van de evenementen. Veel van deze platformen lijken het gamen te veranderen van een meer individuele beleving naar waar één game gewoon een eigen subcultuur op zichzelf word waar honderdduizenden hun tijd dagelijks in investeren.

Zelf maak ik dit ook mee. Hoewel, ik vroeger nog een GameCube en later een Wii bezat naast een computer en waar ik voor allen nog een aantal games per jaar voor kocht, ben ik nu sinds dat Dota 2 uit de beta is gekomen alleen nog maar met dat spel bezig. Ook kijk ik nu ineens e-sports evenementen omtrent het spel wat ik eerst nooit deed, weet ik zelfs de namen van verschillende professionele spelers en casters, koop ik tickets en word ik gestimuleerd om het spel dagelijks nog te spelen door alles wat er om heen gebeurt. Eveneens ben ik totaal de interesse in andere games verloren en hou ik de releases nog nauwelijks bij op die één of twee franchises die een nostalgische waarden hebben (Nintendo vooral, Total War ondanks ik Rome 2 en Atilla heb overgeslagen).

Dat platforms het zo goed doen is denk ik niet vanwege de formule alleen, maar omdat het gewoon culturele vormen aanneemt waar mensen hun heil in kunnen vinden. Het zijn zelfs kleine economische ecosystemen op zich aan het worden, omdat er juist mensen -buiten degene die bij de ontwikkeling van zo’n game direct betrokken zijn- hun inkomen verdienen aan de activiteit van het platform. Hierdoor zijn meer mensen nu gebaat bij het succes ervan en word het eigenlijk een soort zelf voortstuwende entiteit. Niet perse alleen gedreven door het bedrijf dat het heeft uitgebracht. Kijk bijvoorbeeld naar Dota 2 waar kleine sport netwerken zich nu aan het profileren zijn zoals Beyond the Summit, of al die mensen die cosmetische dingen aan het ontwikkelen zijn voor de Dota 2 winkel, het streamen door professionele spelers waar dagelijks tienduizenden mensen naar kijken. Het is haast gewoon een soort van lifestyle aan het worden en zo word het ook neergezet. Niet meer een ‘game’ met een begin en een eind, maar constante (zelf)vernieuwend iets.

Misschien is Kojima ook wel geinspireerd?

Je hebt helemaal gelijk. Wellicht was ik wat kort door de bocht, laten we zeggen dat sinds de 3d consoles ze pas echt veel concurentie kregen vanuit het westen en dat ze sindsdien langzaam maar zeker overspoeld beginnen te worden.

Ik denk inderdaad dat Japan het moeilijk heeft met innovatie de laatste jaren. Maar ze hebben wel juist altijd heel goed die stap van 2D naar 3D kunnen maken: alle 3D consoles en zowat alle grote games waren toen uit japan en lieten juist zien hoe het moest (Saturn, PS1, Nintendo 64). Tekken en Virtua Fighter lieten zien hoe een fighter werkt in 3D, Gran Turismo en Ridge Racer bij het racing genre. Mario 64 heeft juist heel de wereld laten zien hoe je platforming in 3D doet (daarna is ook iedereen weer Mario kloons gaan maken). Hetzelfde geld voor Zelda bij de 3D action adventure. Kijk ook naar een Metal Gear Solid die het spy genre heeft doen herleven en ook het westen liet zien hoe je een filmische game regisseert in 3D. Een ander voorbeeld is Final Fantasy 7 die als 1 van de eerste rpgs 3D ging en wereldwijd een hit was of Devil May Cry die de 3D hack&slash/beat ‘m up heeft neergezet tot wat het nu is (God of war gebruikt nog steeds die principes).

Ik zelf ben de laatste tijd weer al mijn Super Nintendo en Gameboy (advance) titels aan het (her)spelen, en (niet zo) toevallig allemaal Japans. Het zijn voornamelijk top 2d titels, platformers/action adventures/beat em ups/schmups/race games en RPGs. Als je een moderne variant van zo’n game wil spelen kom je gauw weer bij de indies terecht.

Mijn mening is dat de Japanners (paar uitzonderingen daar gelaten) de transitie naar 3d nooit echt goed hebben kunnen maken. Japanse 3d games hebben altijd iets geks, wellicht licht het aan mij.

Nu, ik hoor vaak over de tweede gamecrash die er aan zit te komen, volgens mij zitten we daar al midden in. Ik ben al die sequels van grote titels kotsbeu (ik vond het GTA concept na GTA3 al niet meer leuk/ COD: modern warfare is nog steeds de beste), maar daar wordt nu juist het meeste geld in gepompt. Ik ben al lang afgehaakt, ik ga geen currentgen console meer halen en zestig euro per spel neertikken. Ik speel de afgelopen vier jaar bijna alleen nog indie games of retro games, waar veel meer gameplay in zit, originelere/boeiendere game mechanics en bovendien goedkoper zijn.