Ok, duidelijk. Een van de dingen die mij tegenstond in Zelda in termen van het onderdeel zijn van die game is dat zwaarden belangrijk onderdeel zijn van de gameplay, maar de vechtmechanics ontzettend beperkt zijn. Dit wordt al sinds de jaren 90 veel beter gedaan, dus waarom we het in deze tijd nog steeds doen met simpele zwaard-zwaaien? Interessant hoe bepaalde focus’ in keuzes op verschillende spelers een compleet tegengesteld effect kunnen hebben. Jij kan je wel immersen en voelen dat je deel uitmaakt van die wereld, ik juist niet.

Ik heb gek genoeg beide ook niet helemaal uitgespeeld, Wel bijna.. Misschien is alles na Dark Souls en bloodborne voor mij zoiets van… mehhh, next!!!! Zelda heb ik me meer mee vermaakt, omdat ik mechanics belangrijk vind in een game., dan heb ik het gevoel dat ik in die wereld hoor en dat het uitmaakt wat ik doe. Bij Horizon sloeg dit nergens op. Hoe bosjes niet mee bewegen als je er doorheen loopt, je niets kunt verbranden of stuk slaan etc., zorgt ervoor dat ik niet in het verhaal kom. Dat lukte me bij Zelda wel.

Je zegt dat je je meer vermaakt hebt met Zelda. Dit betekent dus dat je Horizon gespeeld hebt? Hoe waardeer je Horizon?

Ik heb Horizon nog niet gespeeld. Wel Breath of the Wild, waar ik zo’n drie uur in heb zitten. Maar de laatste keer dat ik het gespeeld heb is wel weer twee weken geleden. En ondanks dat ik het een leuke game vond op het moment van het spelen, verdoe ik mijn tijd liever met een beetje kansloos rondsurfen dan mijn Switch weer te pakken. En tegen de tijd dat ik het wel weer ga spelen, moet ik weer vanaf het begin beginnen, omdat ik perse de volledige ervaring wil hebben. Ik begin er hooguit met de vakantie weer aan. Maar als ik eerlijk ben is dit dan vooral omdat iedereen het er over blijft hebben en niet omdat ik perse die game wil spelen.

Het is een beetje met films waar een hoop om te doen is. Een goede film is leuk, en ik vind niet dat ik mijn tijd ermee verdoe. Maar de meeste films loop ik niet warm voor en ik kijk liever een paar afleveringen van een goede serie.

Mario nu misschien wel met Mario Run? Sonic kennen ze wel, door al die mobiele games.

Het gaat hem om de reacties. Was hij onderwerp van gesprek geweest wanneer hij die game een normaal cijfer had gegeven? Nee. Mensen hadden hem niet eens gekend.

Steven zegt dat zijn kinderen het ook leuk vinden, maar in hoeverre geldt dit voor andere games? Vinden ze Mario inderdaad leuker dan Rayman of Sonic? Of heeft Steven ze alleen zijn passie overgebracht waarbij ze niet geconfronteerd worden met andere zaken? Toen ik jong was kon ik werkelijk alles met passie spelen en speelde ik liever kutgames dan helemaal geen games, op een manier dat ik een kutgame zelfs bleef spelen omdat dat gewoon de game was die ik wilde uitspelen en op die manier er een soort waardering voor kreeg. Dus dat het ene character boven het andere uitstak was niet perse een ding.

Mensen kunnen zeker hun emoties scheiden met rationeel denken (de 1 wat beter dan de ander), maar ik denk dat nostalgie niet alleen met emoties te maken heeft. Voor mijn gevoel heeft het meer te maken met (vage) herinneringen en ervaringen. En herinneringen en ervaringen willen nog wel eens verwateren en ineens weer (al dan niet bewust) opgerakeld worden.

Het is vrij normaal dat men zijn eigen emoties kan scheiden van rationeel denken. Maar goed, zoals je eerder aangaf, let’s agree to disagree.

Voor wat het waard is, Hyper Light Drifter is inderdaad een prachtige game.

Ik weet niet waar je over hebt, maar inderdaad ik zal wel onzin uitkramen. Bedankt voor de inhoudelijke discussie.

Ok, omdat jij het zo stellig zegt zal het wel waar zijn.