Morrigan en Wrex zijn duidelijk meer evil/egoïstisch dan de meeste personages. Ze abandonen je allebei ook op het einde van DA:O en ME1 als je ze niet hun zin geeft, of in het geval van Wrex met high persuasion weet om te praten. Zelfde geldt voor karakters als HK47 en Kreia bijvoorbeeld. Die zitten niet in deze game.
Wanneer je Inquisitor wordt en zegt “I’ll do it for my own power” is er niemand die approved. Morrigan, HK47 en Kreia zouden dat bijvoorbeeld wel gedaan hebben.

En nee, de Mage/Templar war is niet grijs aangezien beide facties worden gemanipuleerd en met opzet totaal krankzinnig zijn. Daar is niks grijs aan, ze zijn gewoon beide te stom voor woorden (iets wat DA2 op het einde goed laat zien wanneer zowel de leider van Mages als Templars een boss is die je moet verslaan, wat je ook kiest). Wat ook iets zegt over het schrijfwerk, Bioware kan blijkbaar geen normaal conflict meer creëren zonder te grijpen naar karakters die gewoon dom/gek zijn of “an ancient evil awakens”.

Loghain bevond zich in een grijs gebied, Cerberus bevond zich in een soort van grijs gebied (totdat ook zij plots totaal krankzinnig werden in ME3 en gewoon idiote dingen gingen doen), Revan bevond zich in een grijs gebied. Vrijwel niemand in Inquisition bevindt zich in dat gebied. Misschien Solas.

En Varric ook maar een beetje vergelijken met Sera is blasphemy. Sera is het irritante, mislukte en retarded incest-kind van Tiny Tina en Harley Quinn. Een kind dat je normaal gesproken niet op de wereld laat komen vanwege alle mentale gebreken.

Mwah Varric was juist in DA2 meer een “Serra achtig typetje” en toont nu ook meer een andere kant (schuldgevoelens wat betreft handelingen, twijfel over de inquisition en zijn geloof). Jij refereert naar Iron Bull als een communistische mercenary, terwijl in mijn verhaal hij uiteindelijk afstapt van zijn Ben-Hassrath rol en kiest voor zijn chargers die hij als zijn familie beschouwt. Prima als jij sommige karakters wat minder vindt, maar je gaf zelf al aan dat het meerendeel toch wel goede verhaallijnen heeft. Dat jij het dilemma omtrent de verschillende facties niet grijs vindt, is weer iets waar ik me totaal niet in kan vinden. Ik vind dat allen zich door angst of ego vaak gedragen als assholes. Hierdoor kan ik persoonlijk niet duidelijk een kant kiezen voor een bepaalde partij (geen duidelijke kant kunnen kiezen = GRIJS). Blijkbaar heb jij een duidelijke standpunt voor een bepaalde partij, maar ik denk dat meerdere mensen dit wel als een grijs gebied beschouwen en vaak twijfelen over welke partij ze willen steunen. Een goed voorbeeld hiervan zijn ook de eerbare Grey Wardens die in dit deel er wat minder glorieus uitkomen. Ik zei trouwens niet dat de humoristische dialogen de hoogtepunten zijn, maar dat ik die dialoog opties vaak kon waarderen. Dark fantasy is juist perfect te combineren met humor. Zo vind ik Tyrion Lannister in Game of Thrones ook koning :). En wat een onzin, als jij een asshole kan zijn kan je compleet los gaan. Het feit dat je Morrigan en Wrex bestempeld als “echt evil/egoïstische companions, laat mij oprecht twijfelen aan de manier waarop jij karakters ervaart. Dit zijn juist voorbeelden van karakters die op het eerste aanzicht “echt evil” lijken, maar juist naarmate je ze beter leert kennen een andere kant tonen (of andere motieven hebben).

Beterz, wacht er met smart op! Heb zelf nu 14 uur in de game zitten. Nog geen onvergetelijke quest gespeeld, maar lees in reviews dat game traag op gang komt.

Varric is een schim van wat hij was in DA2, en niet bijzonder interessant in deze game. Sera, Bull en Dorian zijn zeker wel eendimensionaal aangezien zelfs hun minieme ontwikkeling niet voor uitbreiding zorgt van hun persoonlijkheid. De karakters zijn gemaakt om aan een checklist te voldoen en daaromheen gebouwd. Dorian de flamboyante homo, Sera de “funnay and random” Robin Hood etc.

Het feit dat jij al zegt dat de humoristische dialogen de hoogtepunten zijn is ook wat mij behoorlijk stoort aan de game’s schrijfwerk en dialogen.
Origins was een echte dark low fantasy setting in een zeer grimmige wereld waar de darkspawn enkel 100% slecht waren maar de rest vooral grijs. Inquisition is vervolgens veel meer een happy fantasy wereld vol humor en zonder veel van deze grimmigheden of grijstinten (nee, de mages/templar war is niet grijs, dat is gewoon idioterie en manipulatie van buitenaf). Dat is niet persé slecht, maar wat mij betreft wel erg zonde. Het feit dat je niet echt meer een asshole kan zijn en dat er niet echt “evil”/egoïstische companions in de game zitten zoals een Morrigan of Wrex laat dit ook goed zien.

Iemand anders beschreef het als “sanitized” en veilig waar ik het echt helemaal mee eens ben: http://tay.kotaku.com/how-bioware-turned-dragon-age-from-a-dark-european-fant-1662330835

Dat zijn de eerste quests die je van ze krijgt, zodat je wat makkelijker approval omhoog krijgt. Nadat je vrienden met ze wordt krijg je hun main quest en die zijn wel interessant meestal. Josie heeft ook een toffe romance-questlijn vind ik.

Ieder gebied heeft wel een questlijn met een verhaal en als je die gewoon doorloopt dan kom je op je pad vanzelf al die dingen tegen als shards, rifts, kleinere sidequests, landmarks, astronomie puzzels etc. om power te krijgen.

De meeste mensen die de sidequests trouwens als nadeel noemen en Origins geweldig vonden, moeten hem misschien nog eens spelen, want in Origins zaten ook een hoop fetch-quests. Maar ach zelf stoor ik me er niet aan gelukkig.

Een personage van het kaliber Morrigan zit er inderdaad niet tussen nee, maar voor mij zijn ze iig tof genoeg om mee te socializen. :P

Cool, ben benieuwd wat jullie ervan vinden/vonden!

We zullen over een paar maanden/jaren zien. Heb het idee dat veel mensen nu nog te veel in de hype zitten. Betwijfel echter of veel mensen over een wat langere tijd op dezelfde positieve manier terugkijken op de DA:I companions als ze nu doen op personages als Morrigan, Garrus, HK-47 en Morte.

Lol, omdat ik niet goed oplet? Wat valt er te missen aan dit lolsorandumb Sera t3h PeNgU1N oF d00m *holds up spork* robin hood personage?

En geef me eens een paar goede voorbeelden van betere side-quests om Power te krijgen? Want zelfs de meeste companion quests bestaan uit “Destroy X amount of Red Lyrium” en “Kill X amount of Venatori”. Forten veroveren en draken verslaan geven niet genoeg Power om alle main quests te unlocken.

De karakters zijn duidelijk niet eendimensionaal, jij vindt waarschijnlijk sommige alleen minder jouw ding. Dorian is niet alleen een flamboyante gerard joling, en Sera en Iron bull zijn soms wat flauw maar over het algemeen maken ook die een karakterontwikkeling mee en laten die ook een andere kant van zichzelf zien. Je vergeet trouwens gewoon even Varric -_-. Dialoog is inderdaad niet altijd even sterk, maar over het algemeen wel goed uitgewerkt. Nou moet ik toegeven dat ik mijn inquisitor vaak laat kiezen voor de “flauwe” humoristische dialoog opties, daar komt het misschien beter tot zijn recht. Ieder zijn ding uiteraard. Ben in ieder geval erg blij met weer een goede bioware RPG na Dragon Age 2 en ME3…

Ja! Ik speel altijd met weird-ass monster. Hoe meer ze op Satan lijken hoe beter :)

We hebben dit eerder opgenomen. Ik wilde het alleen nu pas online hebben omdat de dag erna/straks dus de review online komt. Heeft het momentum samen :)